هنوز حرفهای ناگفته دارم گوش کن
تو هم این ذهر تلخ نفرتو نوش کن
آره تو راست میگی عشق بچه بازی نیست
همون بهتر بری ما رو هم فرا موش کنی
تو آ بروی عاشقی و پاک بردی دارم جدی میگم برای من مردی
چقدر ساده بودم که باورت کردم
عزیزم بودی و خونمو می خوردی
تو که بریدی و دوختی و بهونه ساختی
اما بدو ن که تو عاشقی باختی عشقو فروختی باختی باختــــــــــــــــی!!
یاد میگیرم از تو اینو که برم به یک بهانه اسم این کارو بزارم راه حل عاشقانه
توی اوج اشک عشقی یاد می گیرم که بخندم
هر کسی باخت مهم نیست مهم این که من برنده ام 
از تو آینه ساخته بودم با چه سادگی شکستی توی
کارت مونده بودم اما اما سابت کردی پستی
من به غصه پا نمیدم به تو هم بها نمی دم
تو فقط یه نقطه بودی من تو رو صدا میدیدم 
|
+| نوشته شده توسط
lili naznazi در جمعه نوزدهم اسفند 1384
|
زندگي زيستن اجباري زندگي مردن تدريجي من
زندگي شايد مردن ماهي بيرون از آبست يا که شايد ديدن مهتابست يا به قول سهراب شستن بشقاب است
راستش نمیدونم چرا ولی من هر سال موقع تحویل سال سر سفره که با خانواده جمع میشیم سعی میکنم که به چهره ی هیچ کدومشون نگاه نکنم چون وقتی که نگاهشون میکنم یه فکرهایی می یاد سراغم که گریه ام میگیره وقتی که به این مسئله فکر میکنم که توی این سال جدید چه اتفاق های ممکنه که رخ بده و این سال دیگه این موقع هر کدوم از ما کجا هستیم خدا چه سر نوشتی برای ما نوشته و هزار فکر دیگه که دیوونم میکنه راستش میترسم ...... از آینده میترسم ولی باز توکل میکنم به اون خدای مهربون که به من صبر بده ودعا میکنم
که سال دیگه این موقع همگی باز هم در کنار هم باشیم ولی بازم هر کاری میکنم سر سفره موقع تحویل سال گریه ام میگیره و با اشک به استقبال سال جدید میرم 
